عملکرد ایمپلنت دندان به این صورت است که پایه ایمپلنت در استخوان فک کاشته شد و با استخوان جوش خورد، یک قسمت واسطه به نام اباتمنت روی آن نصب می‌شود و در نهایت، یک تاج دندان مصنوعی  روی اباتمنت قرار می‌گیرد. این عملکرد بر اساس یک فرآیند بیولوژیک منحصر به فرد به نام آسئواینتگریشن  انجام می‌شود. ایمپلنت دندان که به ان فیکسچر نیز گفته می شود یک پیچ کوچک از جنس تیتانیووم است که با جراحی در استخوان فک گذاشته می شود.

• نقش ریشه و ایجاد پایداری:

1. آسئواینتگریشن: این فرایند به معنی جوش خوردن مستقیم استخوان فک به سطح تیتانیومی ایمپلنت است. در طول چند ماه، سلول‌های استخوانی فک به اطراف ایمپلنت رشد می‌کنند و آن را به صورت یک بخش جدایی‌ناپذیر از ساختار استخوان درمی‌آورند.
2. نتیجه این عملکرد: ایمپلنت به یک لنگر بسیار محکم تبدیل می شود می‌تواند نیروی جویدن را دقیقاً مانند ریشه دندان طبیعی تحمل و به استخوان منتقل کند. به همین دلیل، ایمپلنت نه لق می‌شود و نه می‌افتد.

• حفظ سلامت و استخوان فک:

1. تحریک استخوان: وقتی دندان طبعی انسان از دست می رود ریشه ای که ان را تحریک می کرد نیز از دست می رود و دیگر تحریک نمی شود.
2. انتقال فشار: ایمپلنت با انتقال نیوی جویییدن به استخوان فک این استخوان را تحریک و فعال نگه می دارد.

• پشتیبانی از روکش:

1. اباتمنت: این قطعه نیر ب روی فیکسچر پیچ می شود و به عنوان یک پایه برای ننگهداری از روکش عمل می کند
2. تاج دندان: این قمت ظاهری عین دندان دارد وظیفه جوییدن و زیبایی را به عهده می گیرد عملاً عملکرد یک دندان کاملاً طبیعی را به فرد باز می‌گرداند.